Zeynep KAHRAMAN FÜZÜN

Zeynep KAHRAMAN FÜZÜN

Usta ile Çırak

00 0000 - 08:38

 

Saatlerdir aynı parçanın üzerinde uğraşıyordu.Yorgunluktan gözleri şişmiş,ateşin harareti elini ve yüzünü pembeleştirmişti.Her ateşe tuttuğunda cam önce kızarıyor, sonra yumuşak bir macun haline geliyordu.O da cama şekil veriyordu.

 

Aylardır bu atölyede kaç parça yapmıştı kim bilir.Her biri bir öncekinden pek de farklı olmayan heykelcikler,vazolar,şamdanlar.Fakat bir tanesi bile ustasını memnun etmemiş,takdirini almamıştı.Her parçaya burun kıvırıyor,beğenmiyor “olmamış” diyordu.

 

Çırak her defasında “bu son bunu da beğenmezse bu işi bırakacağım” diyor,ama bunca emeği çöpe atmaya da kıyamıyordu.Ustası da onu beğenmemesine rağmen yanında çalıştırmaya devam ediyordu.Ustasına vefasızlık etmek de istemiyordu açıkçası.

 

Ustası işinde pek mahirdi.Yılların verdiği tecrübeyle çok kısa zamanda bir parçayı mükemmel hale getiriyordu.

 

Ustasının her biri birer sanat eseri olan şamdanlarına baktı tekrar.Bir de elindekine. “Olmuyor,dedi hayıfla.”Ustası yanına yaklaştı “sabır evlat”.Gülümsedi.Elindeki parçayı yavaşça bıraktı.Ustası “olmadı” dedi “olmadı”.

 

Tam yeni bir cam çubuğuna elini uzatmıştı ki vazgeçti.Oldu diye bıraktığı parçayı aldı yeniden.Yeniden ateşe değdirdi.Usta gülümsedi.

 

İlk defa, bıraktığı parçayı tekrar eline almıştı.Çalıştı saatlerce.Aynı parça üzerinde döndü durdu.Tekrar tekrar her noktasını elden geçirdi,gözden geçirdi.Dikkatle,sabırla şekillendirdi tekrar.

 

Hayli sonra bir el omzunu tuttu şiddetle. “Aferin evlat.İşte şimdi oldu.”

 

Çırak gülümsedi.

YORUMLAR

  • 0 Yorum
Henüz Yorum Eklenmemiştir.İlk yorum yapan siz olun..

Son Yazılar