Reklam
Zeynep KAHRAMAN FÜZÜN

Zeynep KAHRAMAN FÜZÜN

Asr-ı Saadetten Hilaliyeye

00 0000 - 22:16

 

Yıl iki bin on iki…

Hilaliye’deyiz.

Kur’ân sedaları yükseliyor bu gün göklere…

Bu gün melekler yerde…

Aminler yüreklerde.

 

Yıl altı yüz on…

Yirmi üç yıl süren hafızlık eğitiminin başlangıç tarihi.

Kursun adı saadet…

Hocaları Hz. Muhammed…

Öğrenciler Ali, Ömer, Ebu Bekir ve binlercesi…

Kaç sayfalık bir kitabı ezberleyeceklerini bilmiyorlar.

Kaç yıllık bir eğitime başladıkları söylenmedi onlara…

Hiç soru sormuyorlar.

Cevaplar yağıyor gökten ayet ayet

Sureler birbiri ardınca tamamlanıyor

Yeni bir din kuruluyor.

 

İnen her ayeti kalplerine kazıyor,

Hayatlarına geçiriyor,

Başkalarına da öğretiyorlar.

Bir sonraki ayeti sabırla bekliyorlar…

O kursta eğitim o kadar zor ki,

Açlık, işkence ve savaşlarla imtihan ediliyorlar.

Ve bütün sınavları öyle güzel geçiyorlar ki ödülleri cennet müjdesi.

Hafızlıkları bitmeden taçlarını takıyor hocaları Hz.Muhammed…

 

Biz Hilaliye hafizeleri…

Ebu Bekrin sadakatine ulaşamasak da odur dileğimiz.

Ömer’in ayetleri duyduğunda ağladığı gibi ağlarız kimi zaman.

Kimi zaman utanırız Osman’a imrenip.

 

Biz Ali değiliz, karşımıza düşman çıksa kılıcımız yok.

Cesaretimiz onun kadar değil belki…

Biz Hilaliye hafizeleriyiz.

 

Hani Hatice değiliz.

Fatıma’lar doğurmadık belki.

Ama evlatlarımıza onu özendireceğiz.

Dualarımızı onunla süsleyeceğiz.

 

Aişe’nin azmini istiyoruz Rabbimizden…

Öğrenmekle kalmayıp öğretmek istiyoruz Onun gibi.

Onun kadar zeki değiliz belki…

Yapabileceğimiz kadar istiyoruz biz.

Biz Hilaliye hafizeleriyiz.

 

Biz hilaliye hafizeleri...

Kur’ânın hadimleriyiz.

Mescitlere, koridorlara, merdivenlere sorun bizi.

Dilimizden hiç düşürmediğimiz ayetlere şahitlik etsinler.

Duvarlarda çoğalan sesimizin yankısını duydunuz mu hiç…

Her gün yeniden bizi saran telaşı gördünüz mü?

Sabah kalkıp dersimizi geçene kadar yaşadığımız heyecanı.

Adım adım hafızlık tacına yürüdüğümüzü biliyor muydunuz?

Her gün şeytanla yaşadığımız imtihanı…

İsmail vâri bir edayla onu nasıl uzaklaştırdığımızı çevremizden.

Meleklerin bizi alkışladıklarını sonra…

İşittiniz mi?

 

Biz hilaliye hafizeleri

Kimimiz gurbeti yaşadı burada,

Ailesinden uzakta…

Bizi bağrına basan hocalar da olmasa…

 

Annemizin yemeğini aradık bazen,

Hastalandığımızda başımızı okşayan babamızı.

 

Aylar geçti…

Hilaliyeye öylesine alıştık ki

Evimizden öte oldu.

Hocalar annemiz,

Arkadaşlar kardeşimiz oldu.

 

Burada yaşadığımız günleri hasretle anıyoruz şimdi.

Her sene aynı duygular yaşanıyor burada,

Biliyorum.

Her talebe bir ömür yetecek hatıralarla ayrılıyor kursun kapısından,

Her hoca evlatlarından ayrılmanın hüznünü yaşıyor cemiyetlerde.

 

Biz hilaliye hafizeleri,

Ömrümüzün birkaç yılını buraya ayırdık biz.

Birkaç yıl sürecek eğitim belki bizim kurtuluşumuz olacak,

Ezberlediğimiz yüce kitabın kıymetini bilmek için yalvarıyorum rabbime.

 

Rabbimiz,

Sen şahitsin.

Seçtiğimiz bu yolda bizi gördün, işittin, yardım ettin,

Hiç çaresiz bırakmadın bizi.

En zor anlarımızdan senin lütfunla kurtulduk,

Bırakmadın ellerimizi…

Bundan sonra da bizim yanımızda olmanı senden niyaz ediyoruz,

Ne zaman yanlışa düşsek bizi çıkar,

Yolumuzu şaşırsak doğru yolu göster,

Kimseye mahcup etme bizi,

Ne olur rabbimiz…

                        (Hilaliye Kız Kuran Kursu cemiyetine özel yazdım)

YORUMLAR

  • 0 Yorum
Henüz Yorum Eklenmemiştir.İlk yorum yapan siz olun..

Son Yazılar